Saklı gölgeler atlası

Hatıraların erişmekte zorlandığı, hayal ile hakikatin iç içe geçtiği

bir devr-i kadimde, Anadolu’nun bağrındaki ıssız bir köyde doğmuş

Meryem. Güneş kan kırmızısı bir perde çekerken ufka, avludaki

tahta sedirlerin üzerinde oturup gökyüzünü izler ve sanki

başka diyarlardan haber bekler gibi susarmış köylüler. İşte Meryem,

bu derin suskunluğa açmış gözlerini, cılız ağlayışı evin kerpiç

duvarlarında yankılanmamış bile. Bir deli kadınmış Meryem’i

doğuran; adı zamanla yitse de deliliği baki kalan Deli Zehra’nın

küçük kızıymış. O kadar küçükmüş ki annesinin yerli yersiz savurduğu

kahkahalarından, vakitli vakitsiz akıttığı gözyaşlarından,

pek mühim mevzuları aklında hesap edercesine kendi kendine

söyleşmesinden, etrafındaki meraklı gözleri kor gibi yanan bakışlarıyla

yıldırıp kaçırmasından bihabermiş. Ki köy ahalisi, bu deli

kadının türlü türlü tuhaf davranışlarından ürker, bu uğrağa gelmiş

zavallı kadından çekinir, etrafında pek dolanmaz, yaptıklarına

da ses etmezmiş. Kadınlar onun geçtiği sokaklarda dualar mırıldanarak

peşinden süpürgelerle toz kaldırır, erkekler ise göz göze

gelmemeye çalışarak başlarını çevirir, hızlı adımlarla yanından

uzaklaşırmış. Küçük Meryem, annesi hakkında işittiklerini yıllar

içinde, kendince birbirine ulaya ulaya zihninde ancak bir hükme

varabilmiş.