Serpil ve Zeynel Özen Anlatıyor - Taş Yastık _{Mağaradan Yükselen Sessiz Çığlık}

O mağara dediği yere gittiğimizde ben çok şaşırdım. Buraya nasıl gireceğim, dedim. Mağaranın girişi o kadar dardı ki tek başına bile sürünerek girebiliyordun. ‘Burada nasıl yatacağız, Zeynel?’ dedim. Zeynel de ‘Burada kalmazsak başka yerlerde bizi bulurlar.’ dedi. Mağaranın içine önce Zeynel girip orayı temizledi, keçeyi serip biraz düzeltti. Ondan sonra ‘Sen de sürünerek gir.’ dedi. Yan yan sürünerek girdim. Zeynel taştan yastık yaptı. Çocuğumuzun battaniyesini düzelttik. Onu ortamıza aldık. Ben yan tarafıma yatıyordum. Zeynel de sürünerek gelip, arkamıza geçip mağaranın girişini bir ağaç dalıyla örttü. Sağa ya da sola dönebilmemiz bile mümkün değildi. İkimiz birlikte ancak yan yatarak sığabiliyorduk. Bir de çocuk var. O kadar yüksek bir kayanın arkasındaydı ki mağara, sanki tabut gibi bir yerdi.